خاطرات خاك تلخ

yek do se emtehan mishavad!

خاطرات خاک تلخ

   نشان خيانت به کدامين خدای ديگر بود

.. زائيدن انسان..

در زير لحاف چهل تکه يادها

 ـ که همگی تکرار تو اند در الوانی ديگرـ

زمستان عمرم را مرور می کنم

" بودن" در بهار

 و خواب ديدنت

 ديگر تنها رويايی ست..

 و" بيداری " بدين سان

 محتاج ترم ميکند

 به خوابی هميشگی

عادت کرده ايم درميان امواج بودن را،

امواجی برآمده از تند باد جهل   در بيکران " بودن"

 بسان موجی هراسان

 يا به بالاتر از خود رشک می بريم

و يا به پائين تر از خويش فخر می فروشيم

و فراموش کرده ايم " هم سطح بودن را"

و بی قراری ماحصل از تداوم جهل مان:

 برپا نگهدارنده اين امواج..

 دلتنگ آن دريای بی موجم

بی کرانی درخشان

 در تلالؤ آفتاب حقيقت..

ازشکفتن گل خاطره

...انقدرحالم گرفته بود که نمی شد يه جا بمونم

- با بغض کم سابقه ای-ميرم پارک راه برم..

.شنيدن صدايی آشنا توجهمو جلب ميکنه..

.صدای نی از دور مياد

بی اختيار دنبال صدا راه می افتم ..

با نيروی عجيبی من را به طرف خودش می کشونه

 مقاومتم بی فايدس و بغضم می ترکه

 و هنوز بدنبال صدا..

 از چندين کوچه می گذرم

 به مرد نابينائی ميرسم که مشغول نواختن نی هست

آرامش عجيبی دارم ..

ازدور گوش ميدم وآرام بدنبالش ميرم..

به او نزديکتر ميشم و پولی بهش مدم

- سلام ممکنه دوباره اينو بزنيد

 - چشم ,خدايا شکرت..

 با چه سوزی ميزنه.. مقاومت بازم بی فايدس

 متوجه گذشت زمان وقتی ميشم که ديگه نميزنه

- مرسی سيگار ميکشی؟

از او دور ميشم.. برميگردم نگاش ميکنم که با خستگی پک به سيگار ميزنه..

 دوباره شروع ميکنه به نواختن و من باز ميخکوب می ايستم و گوش ميکنم..

 حالم بهتر شده و او همچنان ميرود.. وقتی ديگه صدايی نمياد بر ميگردم

 به زمين

خاک

 و خاطره ای ديگر..

سکانسی از " آبی" چند بار تو ذهنم تکرار ميشه و چه احساس عجيبی..

 آتشی زير خاکستر

که به اميد تولد ققنوسی

هنوز شعله ور است ...